‏به نظر می‌رسد بخش عمده تهدیدهای مکرر ترامپ علیه ایران، بیش از آنکه با هدف اقدام نظامی مستقیم باشد، برای افزایش فشار و اثرگذاری بر روند مذاکرات مطرح می‌شود.

‏سناریوهایی مانند تصرف جزیره خارک یا حمله به پل‌ها و زیرساخت‌های حیاتی کشور، بعید است بدون در نظر گرفتن واکنش‌های گسترده فرا منطقه‌ای ایران قابل تصور باشد.
‏در صورت گسترش درگیری، موضوع تنها به تردد کشتی‌ها یا حمله به پایگاه‌های منطقه‌ای در تنگه هرمز محدود نخواهد شد؛ بلکه مسیرهای حیاتی گذر ارتباطات فیبرنوری دنیا در آن منطقه نیز تحت تأثیر قرار می‌گیرند. 

‏هرگونه جنگ گسترده در منطقه می‌تواند تبعاتی فراتر از خاورمیانه داشته باشد و دامنه آن به سطحی بین‌المللی کشیده شود.

‏با این حال، در نهایت آنچه امروز بیش از هر چیز مشاهده می‌شود، جنگ روانی، نمایش قدرت و افزایش اهرم فشار در عرصه سیاسی و مذاکراتی است.